Goedemorgen op deze mooie zondag. Ik dacht: weet je wat, we gaan toch even fijn de zoncirkel doen. Want het maakt niet uit wat er in mijn leven speelt. Dit blijft fijn.

We hebben gisteren op de site gezet dat er op 4 november een avond is over de gouden tijdlijn. En gisteren, we waren samen uit eten, zei ik: kom op, we gaan remote viewen. In de toekomst kijken, andere tijdlijnen. En dat was voor mij iets anders dan wat ik normaal doe in het mediumschap. Maar het is ook de gouden tijdlijn die we niet alleen creëren, maar die we met elkaar creëren.

De boodschap die doorkwam

Er is een reden waarom we vergeten wie we zijn als we naar de aarde komen. Er is een reden waarom we gebeurtenissen uit onze jeugd die pijnlijk zijn vergeten. Er is een reden waarom we vergeten.

Niet om sluiers op te gooien zodat je vergeet wie je werkelijk bent. Maar om iedere dag opnieuw te kunnen beginnen.

Zovelen houden vast aan het verleden als identificatie van wie ze zijn. Maar het vergeten heeft een functie. Om jezelf opnieuw uit te vinden, neer te zetten. Om te ontdekken waartoe je in staat bent. Want dat wat je bent is de ruimte waarin alles kan verschijnen. Het werkelijke bewustzijn.

En in het vergeten ligt de kans om iedere keer opnieuw iets te ontdekken. Te ervaren. Te creëren. Uit te dragen. Dit kan in levens, als ervaringen hier op aarde, maar ook in de fases van je eigen leven. Steeds opnieuw kan er een schilderij geschilderd worden. De expressie van het bewustzijn wat je bent.

Dus de simpele reden in het vergeten is het opnieuw creëren. Het opnieuw scheppen. Het opnieuw uitdrukken van het bewustzijn wat er is.

Want het leven is nu, hier, op dit moment. Hierin ben je vrij, met alle mogelijkheden open voor je.

En soms zijn er dingen die niet vergeten zijn. Een pijn die is ontstaan. Iets wat er is gebeurd of wat je is gedaan. Er blijft een imprint van die gebeurtenis, stevig in je hersenen. Als een plaatje dat soms terugkomt, of een gevoel dat eraan gekoppeld is. En de verfstreep die je constant opnieuw zet, als een gewoonte. Je verbruikt dan het licht van jouw werkelijke zijn om het canvas te vernieuwen.

Maar uiteindelijk, in het eeuwige zijn, met al haar ervaringen op de aarde of ergens anders, zullen de dimensies er niet meer toe doen. Het zal vervagen. Worden vergeten. En dan worden gekend. Gekend in alle variaties, maar in het bewustzijn dat zichzelf uitdrukt.

Wanneer je nu hier bewust aanwezig bent, zonder verleden, zonder toekomst, even vergeten wie je denkt te zijn, dan kun je je eigen bewustzijn ervaren. Dat geen grenzen heeft. Geen beperking. Waarin al het andere aanwezig is. Het is niet alleen het bewustzijn van deze wereld, maar het bewustzijn van het Al.

Er is dus een reden dat je vergeet. Een prachtige, liefdevolle reden. Om daarna opnieuw scheppend bezig te zijn, te ervaren.

En in dat ene moment in het nu ervaar je opnieuw een keuze. Misschien eerst een gewoontepatroon, komend vanuit het lichaam. Maar in het nu is opnieuw een keuze. Een vrijheid die aan iedereen toebehoort.

Dus wanneer jouw gedachten herhalen wie je bent, weet dat dit slechts een fractie is. Door één ervaring. In het grote bewustzijn.

Wat ik zo mooi vond om te voelen: de simpele reden van vergeten. Waarom is dat mechanisme er? Waarom vergeten we als we hier naar de aarde komen? Waarom vergeten we gebeurtenissen? En sterker nog, we vervormen ze zelfs in ons hoofd. De simpele reden is dat je jezelf dan opnieuw mag uiten.

Doordat we ons herinneren wie we zijn en we die identiteit maken, beperken we onszelf zo ongelooflijk. We zijn zoveel meer. En wat een kracht komt er vrij als je dat daadwerkelijk kunt voelen. Dat licht in jezelf vrijmaken.