Goedemiddag! Dit keer om 12 uur, want ik moest vanochtend ergens zijn. Er speelt weer veel. Mijn schoonmoeder is in de laatste fase gekomen, dus er moet van alles geregeld worden en alles vliegt van hot naar her.

En tegelijkertijd realiseer ik me hoe fijn het is om hier te zijn, wat er ook speelt. We zijn soms zo geneigd om, juist als de uitdagingen wat groter zijn, een aantal essentiële dingen even te laten liggen. Zoals meditatie, of zoals de zoncirkel. Terwijl dit juist het moment is om even terug te gaan naar jezelf en alles van een afstandje te bekijken, voordat we weer worden meegesleurd in alle aardse dingen.

We gaan zo de zonnetempel in. Soms denken we dat het een meditatie is, maar de zonnetempel bestaat werkelijk in de ongeziene wereld. Daar komen we samen met Spirit en stellen we ons open voor boodschappen uit het ongeziene veld. Voor jezelf en voor de wereld. En om het gevoel van thuis weer te ervaren, te herinneren en mee te nemen in je week. Dat vind ik, denk ik, het mooiste van de zoncirkels.

De boodschap die doorkwam

Hoe dunner de sluiers worden tussen je overtuigingen en de waarheid, hoe meer je je bewust zult worden van de oneindigheid van bewustzijn.

Want wat het denken denkt dat goed is voor jou, is niet altijd je hoogste potentie. Of de les die je leert. Of de ervaring waar de ziel om vraagt.

In deze momenten van ontspanning, van naar binnen gaan maar ook juist van afstemming, neem je even afstand van datgene waar je in je dagelijks leven zo met je neus bovenop staat. Je zet een paar stappen achteruit in je bewustzijn, waardoor het veld van wat je kunt zien groter wordt. Wanneer je slechts kijkt door de ogen van je lichaam, is dat veld beperkter dan wanneer je die stappen achteruit zet en het geheel bekijkt met het bewustzijn. Vanuit het bewustzijn kun je het lichaam zien, de gebeurtenissen, het gebeuren en alles daaromheen.

Wanneer we kijken vanuit de vernauwing van alleen het aardse, zijn we zo’n speelbal van alle gedachten die langskomen en de gevoelens die daardoor worden gecreëerd. Wanneer je vanuit het grotere perspectief het geheel kunt aanschouwen, word je je tevens bewust van een laag in je van rust, van vrede. Gepaard gaand met een diep vertrouwen.

En steeds meer zul je ervaren hoe het bewustzijn zich verbreedt. Dat het al zo was, maar dat je je er plotseling bewust van wordt. Het zal de conclusies veranderen die je hebt getrokken met je fysieke ogen en oren. Bewustzijn geeft inzicht en waarheid. Soms kan iets waar lijken, maar blijkt het iets anders te zijn.

Steeds meer mensen ervaren deze plotselinge bewustzijnsverruiming, waardoor het leven zoals het was er niet meer is. Er ontstaat een tijd waarin je opnieuw je anker uitwerpt. Omdat er iets is in ieder mens dat zo graag wil begrijpen, en dat graag de controle heeft.

Maar in deze plotselinge momenten van bewustzijnsverruiming kun je je zo bewust worden van hoe groots het leven is. En hoeveel makkelijker er verbinding is met het bewustzijn van een ander, hier op aarde of in spirit. Het bewustzijn kan in een seconde overal aanwezig zijn. Dat geeft soms verwarring, schommelingen voor het beperkte brein. Voor dat wat dacht te weten wat de waarheid was, hoe het hoorde te zijn en hoe het gelukkig moest zijn.

In een diepe acceptatie daarvan is er ruimte voor het bewustzijn. Dan zijn er geen begrenzingen in wat je wel of niet kunt zien, horen of voelen. Dat betekent dat er met de zintuigen van het bewustzijn ieder moment contact kan zijn. Met mensen hier of in spirit, of zelfs met wezens op andere planeten. Er is zelfs een communicatie waarin tijd niet bestaat, met verleden en toekomst. Waarin alles in bewustzijn verschijnt en weer gaat. En waarin ook in verleden en toekomst door bewustzijn verandering plaatsvindt.

Heel praktisch gezegd zit het vast in wie je denkt te zijn. Wie je denkt dat je was, of zal worden. En dat is de menselijke ervaring, en de schoonheid daarvan.

Het is zo’n dierbaar beeld dat ze laten zien. Een ziel die zich klaarmaakt om de overstap te maken, om het lichaam te verlaten. Het vernauwde bewustzijn nog in het lichaam, en de grootsheid daaromheen. Maar ook de dierbaren en de prachtige lichtwezens die in de tijd daarvoor aanwezig zijn. Zachtjes, in het veld van degene die gaat sterven. Ze brengen licht, en tegelijkertijd is er een terugtrekking uit het lichaam. Zo zacht.

Al lijkt het lichaam soms te schokken of moeilijk te ademen, vanuit de ziel is het een zachtheid, een absolute schoonheid. Alsof het licht zich terugtrekt en iedere cel bedankt. Het eert dat wat er is geweest. Langzaam trekt het leven, de ziel, zich terug uit het lichaam. Verheugd, want de herinnering aan thuis wordt zo wakker. En ook de herinnering aan wie je echt bent wordt zo helder.

Een zachtheid waarin niet nog iets geheeld hoeft te worden, maar waarin begrip doorstroomt in het zijn.

Wanneer de ziel uit het lichaam verdwenen is, stopt het lichaam met ademen. Zo zachtjes. Naar huis.

In het midden van deze cirkel hangt de prachtige planeet aarde. Met al haar ervaringen: de plek waar zielen naartoe gaan voor de menselijke ervaring. Laten we in deze stilte dit bewustzijn over de aarde laten stromen. De grenzen vervagen. De redenen vervagen, de overtuigingen vervagen. En er komt een puurheid van zijn naar boven, een diep innerlijk weten dat ons allen verbindt, in ieders hart.

Ik realiseer me nu pas, nu ik iemand zie schrijven, dat het vandaag 1 november is: Allerheiligen. Dat deze boodschap juist vandaag komt, vind ik zo mooi. Dat we zo grenzeloos die verbinding kunnen voelen. En ik lees zulke mooie reacties van mensen die hun eigen dierbaren voelen.

Voor mij is het inderdaad ook bijzonder. Ze is de moeder van mijn ex-man, en ze is nog steeds mijn schoonmoeder. Zo voelt dat. De afgelopen dagen ben ik bij haar geweest en voel ik wat er gebeurt. Dat klinkt misschien gek, maar vandaar ook mijn podcast Leven voor en na de dood: de absolute fascinatie, maar ook de verwondering die ik voel als ik bij mensen ben die de overstap gaan maken.

Morgenavond is er een nieuwe aflevering, met Marie Claire van der Bruggen. Zij schreef het prachtige boekje Het sprookje van de dood. Het blijkt een sprookje te zijn: we gaan niet echt dood. Het was een ongelooflijk mooi gesprek. Je kunt het morgen om half acht ’s avonds live zien op ons YouTube-kanaal.