Wat was het een mooie ZONcirkel gisteren en zo fijn dat Nelly Druif al de tekst heeft uitgewerkt. En ze vragen me te delen het onderwerp wat speelt de laatste dagen: over slachtoffer en dader, en schuldgevoelens.

En net voordat mijn vader overleed in 2015, was het laatst wat moeder tegen hem zei: maar je weet toch dat schuld niet bestaat in de ongeziene wereld? En toen zei hij: oh ja, dat is waar. Dat is mooi om te weten. Op dat moment doet hij zijn ogen dicht en mijn moeder denkt dat hij gaat slapen. Maar op dat moment stapt hij over.

En de laatste dagen zijn we bezig met het onderwerp schuldgevoel, slachtoffergevoel, dadergevoel. Terwijl de ongeziene wereld zegt dat het niet bestaat maar een mentale constructie van het denken is.

En wat ik voel, is dat iedere keer in deze cirkel – want dat is het – het moment dat jij je dader voelt, is er een slachtoffer. Het moment dat jij je slachtoffer voelt, zul je iemand als dader aanwijzen. Alles speelt zich af in jou.

Een cirkel die we van jongs af aan aangeleerd krijgen. Waardoor we ons als kind al schuldig gaan voelen als we niet lief genoeg zijn. Als we anders zijn dan wordt verwacht. En dan zijn we weer een keer dader en weer een keer slachtoffer. En voelen we ons slachtoffer en veroordelen we ons zelf. En zijn we de dader en doen we onszelf pijn. En vindt de dader een slachtoffer – het speelt zich af in ons, op hetzelfde moment.

En ik wil mij heel graag laten inspireren. Net als jullie, vanuit die hoogste bron van waarheid, van liefde. Over deze illusie die niet waar blijkt te zijn, maar zoveel echtheid en chaos creëert in ons leven hier op aarde.

En ik word teruggebracht naar een diep gevoel van afgescheidenheid met de bron en de eenheid waar we allemaal uitkomen. De eenheid die zich opsplitst in oneindige deeltjes die wij zijn. In schijnbare afgescheidenheid, waardoor je komt in de illusie dat iemand jou iets aan kan doen en jij een ander iets aan kan doen. En toch speelt zich dat af in deze wereld.

We zijn vergeten dat we één zijn, waardoor we de ander beoordelen als iets buiten ons. En ze laten me het voelen en tegelijkertijd probeert mijn brein het te begrijpen. Want hoe leef ik dan in deze wereld? Maar vooral ook met mijzelf? Omdat we daarin ook al zo vaak de dader zijn naar onszelf, of het slachtoffer zijn van onze eigen nare gedachten.

En ze laten me zien hoe de persoonlijkheid en de ziel ook een schijnbare afgescheidenheid is. Hetzelfde als toen de eenheid zich opsplitste in al die verschillende deeltjes, om het geheel te kunnen ervaren.

En wanneer je de afgescheidenheid in jou heelt, heel je de wereld. Dan heel je jouw universum. En ik kan het alleen maar voelen, een expansie in mijn hart. Alsof het alles en iedereen omvat. Een deel is van mij.

En dit is precies de reden waarom we zo gevoelig zijn voor elkaar. Omdat de afgescheidenheid lijkt, afgescheiden, maar is het niet. Waardoor we steeds meer de ander voelen – de mooie dingen, maar ook de niet mooie dingen – net zoals in onszelf.

En wanneer de afgescheidenheid verdwijnt, is er geen oordeel, maar de ervaring. En wanneer er geen oordeel meer is, is er geen dader en slachtoffer in jou en om je heen. En dat is wat er gebeurt. Het licht wat ons allen verbindt wordt sterker. Het licht wat alle informatie draagt van al die deeltjes, waardoor je steeds meer ervaart en voelt.

En wanneer je het niet meer ziet als het is van de ander, maar het is ook van jou en er is een diepe acceptatie, dan verdwijnt de afgescheidenheid en ervaar je het leven weer als eenheid. Want ieder oordeel wat we geven, is een afscheiding. En ieder oordeel wat we geven, geven we ook direct over onszelf. Want wat in het een is, is in het geheel. En wat bij de ander is, is ook in jou.

En kom thuis en laat de gedachtes die afscheiding veroorzaken…laat ze achter. En dan zul je ontdekken, dat het ene net zo krachtig is als de eenheid, als het geheel. En je door de afgescheidenheid geen slachtoffer minder, meer, of dader blijkt te zijn, maar een ongelooflijk liefdevol geheel bent.

En de cirkel van schuld – dader – slachtoffer – aanklager, kan alleen maar opgelost worden in jezelf. Dan verandert de blik van de wereld van afgescheidenheid, naar het ervaren van de wereld in eenheid. En het stamt terug naar het begin, naar de eenheid, afsplitsend in al die deeltjes. De deeltjes die gingen geloven in afgescheidenheid. De deeltjes die net zo creëren, scheppen, als het geheel, en helaas daardoor werelden van afgescheidenheid en chaos in ons, en daardoor buiten ons.